จากห้วงคำนึง ถึงหัวใจ ใครบางคน..ณ ขณะนี้
อยากพบเจอ ใครสักคน อยากเห็นหน้า
จมปรักกับภาพฝัน ที่ทำให้มี แต่คราบน้ำตา
เหงานะเวลา ไม่ได้เจอ คุณคนดี

ไม่ขอมากมาย ขอแค่ ได้คิดถึง
ความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ของคนเหงา ในคืนนี้
อ้างว้าง กอดเข่า เปลี่ยวเหงา ทุกนาที
ฟ้ามืด  คืนดึก ไม่มีแสงดาว  เดียวดาย

ที่ผ่านมา  เป็นได้เพียง ภาพฝัน
ความผูกพัน ในใจที่ดี มีมากมาย
รักข้างเดียว เฝ้าเพ้อ เปลี่ยวกาย
สุดท้าย มีค่า นอกสายตา อย่างเคย

มองดาว ถามดาว คืนเหงา เขาจะคิดถึง ผมไหม
ใครคนหนึ่ง ที่ไม่อาจพบเจอ ได้เลย
ไม่อยากทน ทรมาน กับการนิ่งเฉย
ไม่มีถ้อยคำใด เอื้อนเอ่ย มาจากแดนไกล

เตือนตัวเอง อยู่คนเดียวให้ได้ ในคืนเหงา ลำพัง
แต่ก็ยังฝัน ถึงเมื่อครั้ง เคยชิดใกล้
ลิขิตฟ้า พาคุณ ไปอยู่แห่งหนไหน
ให้คนฟากฟ้าโน้นรับรู้ไว้  ว่ามีคนที่นี่ยังห่วงใย ไม่เปลี่ยนแปลง

๐๐๐ แล้วผมจะข้ามเวลา...เพื่อไปพบคุณ ๐๐๐

ตีสอง ห้าสิบแปดนาที...เวลาดี ๆ  ที่ได้เพ้อถึงใครบางคน

ใครบางคน ที่พบเจอแต่ในความฝัน แต่ก็รอให้ได้พบกัน

รอให้ใครบางคนนั้น ผ่านเข้ามาเพื่อทำลายความเหงาที่ใจมี

ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้  เพียงลืมตาตื่นขึ้นมา

แล้วมีเธออยู่ข้าง  ๆ  เท่านี้ก็สุขใจ